ખબર નથી એને બે પળોના સંગાથમાં શું આપી ગઈ છે અમને;
હ્ર્દયનાં દરેક ખુણામાં અનોખી સંવેદનાનો સન્ચાર જગાવી ગઈ છે અમને,
લાગણીઓના આવેશમાં જાણે કે આકાશને આંબી ગયો છું;
વર્ષોથી હતી જેની તમ્મના, એ મંઝીલને પામી ગયો છું;
જાણે કે સંસાર ની દરેક ખુશી નો સાર જાણી ગયો છું;
અજાણતાં જ આજે તો ક્ષિતીજને પણ સ્પર્શિને આવી ગયો છું,
છે સફર જ એટલી ખૂબસુરત કે હવે તો આ સફર જ મંઝીલ લાગે છે;
અને જો સફરમાં હોય એવો હમસફર તો મંઝીલ પણ અર્થહીન લાગે છે,
વસંતરુતુનાં પુષ્પોથી આંખુ કુદરત મહેક્તું લાગે છે;
શું કહું વધુ.. .હવે તો એના જ શ્વાસે આમારું હ્ર્દય ધબક્તું લાગે છે,
નથી કોઇ ખેવના એને પામવા માટે;
બે પળોનો એનો સાથ જ પુરતો હતો આખી જિંદગીનું સંભારણું બનવા માટે,
દિલ થી છું એનો ક્રૂત્ગ્ની અમારા આવા હસીન મીલન માટે;
ખુદા ને પણ દાદ આપવી ઘટે એમના આવા સુંદર સર્જન માટે.

0 comments:
Post a Comment